Tytuł: Ciemna Gwiazda / Dark Star

Informacje: reżyseria: John Carpenter, scenariusz: Dan O’Bannon, John Carpenter, zdjęcia: Douglas Knapp, muzyka: John Carpenter, czas trwania: 83

Treść: “Niskobudżetowa kosmiczna farsa mistrza horrorów Johna Carpentera. Opowieść o załodze statku kosmicznego, którego dwudzistoletnia misja polegała na niszczeniu planet i meteorów, które mogły zagrozić poruszającym się w kosmosie statkom. Niestety, nagle komputer pokładowy, Matka, traci kontrolę nad wysyłaniem bomb…” (filmweb)

O co chodzi w filmie Dark Star:

Zabawne jest to, że ludzie czeęto ten film nisko oceniają ze względu na brak efektów. Po pierwsze jest to spowodowane tym, że jest on dość stary [lata 80te] po drugie w nim chodzi generalnie o dialogi, sytuację psychologiczną i sam pomysł. A te zasługują na conajmniej uznanie. Nie jest to też do końca komedia mimo przypisywania mu takiego miana.
Film opiera się na dialogu kapitana Doolittle z inteligentną bombą, która nabiera tak ogromnej świadomości samej siebie i swojego miejsca w świecie, że postanawia wybuchnąć na statku, a nie planecie, która pierwotnie miała zniszczyć. Inteligentna, pełna filozoficznych rozterek bomba rozmawia z załogą, która stara się jej wyperswadować wybuch w nieprzewidzianym miejscu.
Tylko jak wytłumaczyć komuś, kto zrozumiał, że jego egzystencja nie ma sensu i daży ku zagładzie, że ma postąpić w taki, a nie inny sposób. Nawiązuje to niejako do bólu istnienia towarzyszącemu filozofom życia, którzy uważali, że wszystko co nas otacza nie ma sensu i na nic nie mamy na dłuższą metę wpływu. Kapitan statku stara się wyperswadować bombie wybuch poprzez wprowadzenie pewnych podstaw fenomenologii. Pyta ją skąd wie, że w ogóle istnieje i że wszytko wokoło jest prawdziwe. Podważa istnienie i władze intuicji oraz zmysłów, które mozna łatwo oszukać. Wszystko co wiemy o świecie sprawdza się tylko do naszych wrażeń wewnętrznych.
Kapitan próbuje bombie wytłumaczyć, że wcale nie musi wybuchać, bo być może źle odebrała swoją własność i możliwości działań.
Problem polega na tym, że cała moc bomby w momencie uzyskania świadomości polega wyłącznie na tym, ze sama może zdecydować o czasie i miejscu swojej “śmierci”. Na koniec filmu bomba stwierdza jednak, że zniszczy statek, który ją przywiózł i zniszczy ciemność oraz swoją samotność w kosmosie mówiąc “niech stanie się światło” (nawiązanie do big bang oraz budowania świata).

Tytuł: Dark City / Mroczne Miasto (1998)

Informacje: reżyseria Alex Proyas, scenariusz David S. Goyer, Lem Dobbs zdjęcia Dariusz Wolski muzyka Trevor Jones czas trwania: 100

Treść: “Rzeczywistość z pogranicza jawy i snu. Młody mężczyzna budzi się w pokoju hotelowym. Nic nie pamięta, a na podłodze znajduje trupa dziewczyny. Z dokumentów, które przy sobie znajduje dowiaduje się, że nazywa się John Murdoch. Ucieka z obcego sobie miejsca, a jego tropem podąża policja i dziwni ludzie w czarnych ubraniach” (filmweb)

O co chodzi w filmie Dark City:

John Murdoch (Rufus Sewell) ma kompletny zanik pamięci. Budzi się w pokoju hotelowym obok ciała martwej prostytutki, nie pamięta co się stało. Zaczynają ścigać go tajemnicze zamaskowane odrobinę przypominające przybyszy z podziemia istoty.
Bohater nic nie pamięta i przemierzając ulice obcego i cały czas spoczywającego w mroku miasta stara się poukładać swoje życie w jedną całość.
W pewnym momencie Murdoch zdaje sobie sprawę, że nikt z ludzi mieszkających w mieście nie jest w stanie sięgnać pamięcią dalej niż kilka godzin wstecz a miasta samego w sobie nie da ssię opuścić. Metro dojezdrza tylko do jednej stacji i się urywa, nie ma żadnych innych dróg wylotowych.
Okazuje się, że całe miasto nonstop zmieniające swój wygląd i przekształcające formy jest dziełem kosmitów, którzy porwali grono osób i robią na nich eksperymenty by poznać czym jest dusza. Celem przybyszy ciemności jest zbadanie jej istoty, a próbują to zrobić poprzez wyrafinowane zabawy z pamięcią jednostek oraz otaczającą ich rzeczywistością (zamieniają ludzi miejscami, funkcjami etc). Na tej podstawie chcą sprawdzić kiedy i ona się sama w sobie zachwieje.
Na końcu filmu Murdoch pokonuje pbcych i sam staje się panem świata. Stwarza własny świat i plażę, na której może szczęśliwie żyć ze swoją wybranką.
Tym samym film nawiązuje do znanej teorii genidentyczności, która stanowi o tym, że mimo upływu lat, zmianie wyglądu czy lukach w pamięci nadal człowiek jest “sobą”.
Film próbując odpowiedzieć na pytanie kiedy przestnaiemy być tym kim jesteśmy podejmuje odpowierdź, iż to dusza, której nie mogli wybadać kosmici stanowi naszą istotę i sprawia, że ludzie są unikalni.
Autorzy filmu podkreślają jednak rolę jaką pełni pamięć w życiu indywidualnej jednostki i to, że bez niej nawet mając tę samą niezmienną dusze w pewnym stopniu przestajemy być tymi samymi ludźmi. Nawiązuje to do teorii głoszącej, że człowiek jest zbiorem wydarzeń. Gdyby wszystkie z nich zostały zapomniane to przestałby istnieć.
Film zahacza również o wątek tworzenia światów i odróżniania realności od snu. W efekcie okazuje się jednak, że to bohater sam tworzy otaczającą rzeczywistość tym samym nie byłoby jej bez niego.
Zakończenie filmu pokazuje, ze bohater rzeczywiście zbudował jasną rzeczywistość pełna słońca jest tak tylko ze względu na jego wyobraźnię. Zamienił się po prostu rola z kosmitami.
Film wzbudza swoistą refleksję, że tak na prawdę wszystko jest subiektywne i każdy znas żyje w odrobinę innym świecie, a jego postrzeganie zależy wyłącznie od naszych właściwości czy uwarunkowań.