Tytuł: Dark City / Mroczne Miasto (1998)

Informacje: reżyseria Alex Proyas, scenariusz David S. Goyer, Lem Dobbs zdjęcia Dariusz Wolski muzyka Trevor Jones czas trwania: 100

Treść: “Rzeczywistość z pogranicza jawy i snu. Młody mężczyzna budzi się w pokoju hotelowym. Nic nie pamięta, a na podłodze znajduje trupa dziewczyny. Z dokumentów, które przy sobie znajduje dowiaduje się, że nazywa się John Murdoch. Ucieka z obcego sobie miejsca, a jego tropem podąża policja i dziwni ludzie w czarnych ubraniach” (filmweb)

O co chodzi w filmie Dark City:

John Murdoch (Rufus Sewell) ma kompletny zanik pamięci. Budzi się w pokoju hotelowym obok ciała martwej prostytutki, nie pamięta co się stało. Zaczynają ścigać go tajemnicze zamaskowane odrobinę przypominające przybyszy z podziemia istoty.
Bohater nic nie pamięta i przemierzając ulice obcego i cały czas spoczywającego w mroku miasta stara się poukładać swoje życie w jedną całość.
W pewnym momencie Murdoch zdaje sobie sprawę, że nikt z ludzi mieszkających w mieście nie jest w stanie sięgnać pamięcią dalej niż kilka godzin wstecz a miasta samego w sobie nie da ssię opuścić. Metro dojezdrza tylko do jednej stacji i się urywa, nie ma żadnych innych dróg wylotowych.
Okazuje się, że całe miasto nonstop zmieniające swój wygląd i przekształcające formy jest dziełem kosmitów, którzy porwali grono osób i robią na nich eksperymenty by poznać czym jest dusza. Celem przybyszy ciemności jest zbadanie jej istoty, a próbują to zrobić poprzez wyrafinowane zabawy z pamięcią jednostek oraz otaczającą ich rzeczywistością (zamieniają ludzi miejscami, funkcjami etc). Na tej podstawie chcą sprawdzić kiedy i ona się sama w sobie zachwieje.
Na końcu filmu Murdoch pokonuje pbcych i sam staje się panem świata. Stwarza własny świat i plażę, na której może szczęśliwie żyć ze swoją wybranką.
Tym samym film nawiązuje do znanej teorii genidentyczności, która stanowi o tym, że mimo upływu lat, zmianie wyglądu czy lukach w pamięci nadal człowiek jest “sobą”.
Film próbując odpowiedzieć na pytanie kiedy przestnaiemy być tym kim jesteśmy podejmuje odpowierdź, iż to dusza, której nie mogli wybadać kosmici stanowi naszą istotę i sprawia, że ludzie są unikalni.
Autorzy filmu podkreślają jednak rolę jaką pełni pamięć w życiu indywidualnej jednostki i to, że bez niej nawet mając tę samą niezmienną dusze w pewnym stopniu przestajemy być tymi samymi ludźmi. Nawiązuje to do teorii głoszącej, że człowiek jest zbiorem wydarzeń. Gdyby wszystkie z nich zostały zapomniane to przestałby istnieć.
Film zahacza również o wątek tworzenia światów i odróżniania realności od snu. W efekcie okazuje się jednak, że to bohater sam tworzy otaczającą rzeczywistość tym samym nie byłoby jej bez niego.
Zakończenie filmu pokazuje, ze bohater rzeczywiście zbudował jasną rzeczywistość pełna słońca jest tak tylko ze względu na jego wyobraźnię. Zamienił się po prostu rola z kosmitami.
Film wzbudza swoistą refleksję, że tak na prawdę wszystko jest subiektywne i każdy znas żyje w odrobinę innym świecie, a jego postrzeganie zależy wyłącznie od naszych właściwości czy uwarunkowań.